Liberte.pl

Osadę Galów, w której zamieszkał Asteriks otaczały cztery warowne obozy rzymskich legionistów. Legioniści rzadko opuszczali swoje fortece, gdyż bali natknąć się na opitych napojem magicznym, który dawał im nadludzką siłę, Galów. Krotko mówiąc, cała służba każdej kolejnej zmiany sprowadzała się do czekania na zluzowanie. Tak powstał „syndrom Asteriksa”.

Proporcjonalna czy większościowa? Takie pytanie o rodzaj ordynacji wyborczej, która najlepiej służyłaby demokracji, państwu prawa, a przede wszystkim społeczeństwu obywateli, stawiają sobie politolodzy i filozofowie polityki od dobrych 150 lat, a może i dłużej. Odpowiedź na nie nie jest jednoznaczna. Nie da się ukryć, że oba rozwiązania mają zalety i wady. W dużym stopniu słuszna jest ponadto teza, że właściwy wybór może być różny w różnych warunkach. W odmiennych kulturach politycznych, przy zróżnicowanym kształcie socjologicznym elektoratu, w końcu w zależności od liczby zasadniczych podziałów ideologicznych, przebiegających w poprzek społeczeństwa.

Ostatnia kampania wyborcza i hasła jednomandatowych okręgów wyborczych w programie PO dawały nadzieję, że już w 2010 roku wszystkich radnych będziemy wybierać na nowych zasadach. 6 czerwca 2008 wystosowany został list do pana premiera Tuska przypominający o gotowym projekcie obywatelskim czekającym w Sejmie. Niestety pozostaje on ciągle bez odpowiedzi.

Tusk zrezygnował z ubiegania się o prezydenturę, ponieważ uznał perspektywę wygranej Lecha Kaczyńskiego za mniej prawdopodobną niż spójność swojego politycznego zaplecza w przypadku gdyby sam wygrał wybory.

Wiele uwagi w ostatnim czasie zostało poświęconej propozycjom przedstawionym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W mediach eksponowane były pomysły związane z kwestią wieloetatowości oraz wprowadzenia odpłatności za drugi kierunek studiów. Jednak dokument zatytułowany Założenia do nowelizacji ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki jest obszernym dokumentem, zawierającym wiele innych propozycji zmian w omawianym sektorze. Jako że założenia do nowelizacji ustawy rozpisane zostały na 80 stron, należałoby każdą z propozycji omówić oddzielnie. W przeciwnym razie analiza tego dokumentu może okazać się powierzchowna. Dlatego też w niniejszym komentarzu pragnę się skupić na ogólnych założeniach reformy. Prezentowany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokument zawiera diagnozę systemu szkolnictwa wyższego w Polsce, proponowane zmiany oraz ich uzasadnienie. Na wstępie dowiadujemy się, iż „obecny system szkolnictwa wyższego wymaga ewolucyjnych zmian”. Autorzy projektu nie przewidują zatem rewolucji w systemie szkolnictwa wyższego, ale stopniowe wdrażanie zmian. Omawiany dokument zakłada, iż reforma będzie składać się z trzech elementów: pierwszy dotyczy zmian w zakresie zarządzania uczelniami, drugi w zakresie rozwoju kariery naukowej, a trzeci dotyczy kształcenia studentów.

Gdy przed ponad dwoma laty Platforma Obywatelska wygrała wybory – zapanowała atmosfera ulgi i nadziei. Przede wszystkim nadzieja dominowała wśród przeciwników niedawnego eksperymentu Prawa i Sprawiedliwości – budowy tak zwanej IV Rzeczpospolitej. W środowisku polskiej oświaty nadzieje były tym większe, im boleśniejsze wspomnienia pozostawił po sobie ówczesny minister edukacji z LPR – mecenas Roman Giertych i jego prawa ręka – Mirosław Orzechowski, którzy nie tylko przeszli do historii jako ci, którzy usiłowali ubrać polskich uczniów w mundurki, ale także ci, którzy przede wszystkim zajmowali się tropieniem wszelkiego zła w polskich szkołach. Kazali liczyć ciężarne uczennice, budować ośrodki dla krnąbrnych uczniów i walczyli z, jak to określali, propagandą homoseksualną w oświacie. Nie przyniósł też wielkich zmian trzymiesięczny epizod kierowania resortem edukacji przez „pisowskiego” profesora filozofii Ryszarda Legutkę. To było trochę tak, jakby zamienił przysłowiową siekierkę na kijek. Bo czego można się było spodziewać po autorze takich dzieł, jak: Nie lubię tolerancji czy Tolerancja. Rzecz o surowym państwie, prawie natury, miłości i sumieniu.

Minęły dwa lata od powstania rządu Donalda Tuska i koalicji PO – PSL. W mediach zaroiło się od podsumowań i ocen dotychczasowej pracy gabinetu, nie brakuje oczywiście także prognoz. Wierzymy w magię cyfr i rocznic, leży to w naszej naturze.

Gdyby kolejny raz zmieniano nazwę i zakres kompetencji Ministerstwa Sportu i Turystyki, to śmiało można by je zatytułować Ministerstwem Pokusy. Już drugi Minister nie wytrzymał na swoim urzędzie pełnej kadencji, opuszczając stanowisko w wyjątkowo niesportowej atmosferze. Tym razem Minister Sportu i Turystyki pożegnał się ze swoim urzędem za grę faul w sprawie ustawy hazardowej. Na swoje nieszczęście podjął on ryzykowną grę w „jednorękiego bandytę”, nie mającą nic wspólnego ze sportowym duchem fair play. Pomoc przy zatrzymaniu planowanych zmian w tzw. „ustawie hazardowej” lobbyście Ryszardowi Sobiesiakowi zupełnie się nie opłaciła. Tym bardziej, że Minister Drzewiecki miał szansę na całkiem niezłą laurkę.

Na ile jeszcze wystarczy cierpliwości Polakom aby tolerować styl sprawowania władzy przez klasę polityczną i formę systemu demokratycznego, jaka wykształciła się po roku 1989?

Polityka europejska jest obecnie jedną z najmniej kontrowersyjnych spraw, którymi zajmuje się nasz rząd. W przeciwieństwie do dyskusji wokół hazardu, deficytu budżetowego czy zmniejszenia wpłat do OFE sprawy europejskie nie budzą tak ogromnych emocji. Także społeczeństwo wydaje się w większości akceptować główne założenia działań rządu Tuska na arenie europejskiej. Politykę zagraniczną rządu (badania rzadko wyodrębniają samą politykę „europejską”) dobrze lub zadowalająco ocenia ponad 70 proc. społeczeństwa (wg październikowych badań CBOS). Brak emocjonującego sporu nie oznacza jednak, że decyzje zapadające w polityce zagranicznej o kontekście europejskim, nie będą miały wymiernych rezultatów w przyszłości. Dlatego warto przyjrzeć się dokładniej skuteczności polskiego rządu w tej dziedzinie i dokonać próby oceny prowadzonych działań. Poniżej przedstawię subiektywny katalog pozytywnych i negatywnych aspektów polityki europejskiej premiera Tuska, jego ministrów i całej