Liberte.pl

Zespół Pustki to obecnie jedna z najciekawszych, rodzimych kapel, grająca niebanalną muzykę rockową, wymykającą się prostym systematyzacjom, zawsze poszukująca oryginalnych rozwiązań w brzmieniu oraz zachwycająca świetną warstwą tekstową swoich albumów. Do tej pory Pustki wydały cztery regularne krążki studyjne. Ich debiut „Studio Pustki”, najbardziej garażowa ze wszystkich płyta, ukazał się w 2001 roku. Kolejne wydawnictwa, „8 Ohm” (2004) i „Do Mi No” (2006) scementowały mocną pozycję grupy w środowisku polskiej muzyki alternatywnej. Przełomowym dla Pustek okazał się jednak album z 2008 roku, zatytułowany „Koniec Kryzysu”, zgodnie z nazwą zakończył on najbardziej burzliwy okres w historii grupy. Wówczas doszło do niezwykle istotnych zmian w zespole. Po tym, jak kapelę opuścili Janek Piętka i Filip Zawada, główną wokalistką stała się Basia Wrońska, zaś rolę naczelnego tekściarza przejął Radek Łukasiewicz. Oprócz tej dwójki dzisiaj Pustki tworzą także basista Szymon Tarkowski i perkusista Grzegorz Śluz. „Koniec Kryzysu” znalazł się w zestawieniu 30 najważniejszych, polskich płyt dekady 2000-2009 według magazynu Liberté!

Dla zilustrowania pełnego, muzycznego krajobrazu dekady zestaw 50 bardzo istotnych wydawnictw muzycznych, który ukazały się w latach 2000-2009. Powstał on ostatni w kolejności, czyli po kinie, literaturze, polskiej muzyce, popowych singlach. Potraktujcie ten tekst raczej jako rekomendację autorki niż realną listę najlepszych płyt dekady – tego typu ogromnie obszerne zestawienia znajdzie na stronach serwisów pokroju Pitchforkmedia, Popmatters i specjalnie na tę okazję na chwilę wskrzeszonego Stylusa. O ile muzykę polską, literaturę oraz kino starałam się potraktować jak najbardziej wszechstronnie i obiektywnie, o tyle tutaj podejście było mocno osobiste. Inna też jest formuła tego zestawienia – mniej zobowiązująca, mniej publicystyczna, nie tak rozbudowa, choć 50 to spora liczba. Mam nadzieję, że na tej liście znajdziecie coś interesującego. Zachęcam bardziej do posłuchania niż przeczytania.

20 popowych singli dekady to najmniej poważna z naszych list, a powiem nawet więcej – zdecydowanie najbardziej rozrywkowa, niezobowiązująca, z przymrużeniem oka. Dokładnie taka, jak piosenki, które się na niej pojawiają. Większość z nich, wbrew obiegowym opiniom, to naprawdę świetne kawałki. Tańczymy do nich na każdej imprezie na mieście, słyszymy w największych rozgłośniach radiowych, ale pewnie nigdy specjalnie nie zastanawiamy się nad ich walorami estetycznymi. Otóż poniższe piosenki pod tym względem są na pewno w stu procentach pełnowartościowymi utworami. Jeśli tak nie uważacie, to rzućcie okiem przynajmniej na ładne, kolorowe teledyski. Jedyna zasada, jaka obowiązuje: jeden wykonawca jako główny może się pojawić tylko jeden raz.

Podsumowanie literackich dokonań konkretnego, zdefiniowanego okresu nie należy do rzeczy najprostszych. Rynek księgarski w naszym kraju ciągle prezentuje się dość ubogo w stosunku do ogromu tytułów, które ukazują się na całym świecie. Polskie wydawnictwa czasem z bardzo dużym opóźnieniem reagują na głośne, światowe premiery, co skutkuje ich publikacją w języku polskim, w najlepszym przypadku, kilka miesięcy od daty pierwotnego wydania. Zbawienne dla konkretnych książek i autorów zdają się być głośne nagrody (z Literacką Nagrodą Nobla na czele) i oczekiwane premiery filmowych ekranizacji, które owocują wznowieniem druku danych tytułów lub w ogóle ich wydaniem w naszym kraju. Bariera językowa w dziele literackim jest bowiem zdecydowanie potężniejsza niż w przypadku wydawnictw muzycznych czy filmów, w wypadku których mniej znaczący staje się fakt, czy płyta jest dostępna w Polsce, a film w polskiej wersji językowej wyświetlany w naszych kinach. Doskonale pokazuje ten stan rzeczy sytuacja z powieścią numer jeden z naszego zestawienia. W księgarniach ciężko ją zdobyć, ale szykowany jest jej dodruk w związku z premierą filmu na motywach tejże książki, który do naszych kin trafi w ciągu najbliższych paru miesięcy.

Muzykę światową w latach 2000–2009 podsumują wszyscy: znane gazety i magazyny, opiniotwórcze serwisy, popularni blogerzy. Z tego też powodu na łamach „Liberté!” postanowiliśmy zająć się działką w muzyce, którą zajęło lub zajmie się raczej niewielu. Pierwsza dekada XXI wieku to okres niezwykły, jeśli chodzi o rozwój muzyki w ogóle. Szaleńcze zmiany trendów (od bałaganiarskiego, gitarowego rocka do dziwacznych, około-folkowych eksperymentów), ogromny dostęp do różnego rodzaju zasobów muzycznych (mniej lub bardziej legalny), spadek znaczenia tradycyjnego nośnika CD, powolny zmierzch dominacji wielkich wytwórni i związany z tym wzrost znaczenia mniejszych labeli. W mijającym dziesięcioleciu zaczęła zacierać się granica między popem a alternatywą. Przedstawiciele tej drugiej grupy skutecznie zaczęli wchodzić do świata mainstreamu, stając się jego częścią. Przez ostatnie kilka lata zaczęliśmy narzekać na poziom wydawnictw muzycznych, ich odtwórczość, brak jakichkolwiek znamion nowatorstwa. W tej dekadzie było różnie, na pewno ciekawie.

W zamierzeniu moje filmy polemizują z amerykańskim kinem „pod ostrzałem” i ich ubezwłasnowolnianiem widza. Odwołują się do kina zadającego słuszne pytania zamiast kina fałszywych (bo tworzonych zbyt szybko) odpowiedzi, przypominają o istnieniu przemocy, prowokują i nakłaniają do dyskusji zamiast do bezrefleksyjnej konsumpcji i konformizmu – pisał w „Filmie jako katharsis” Michael Haneke (1). Bez wątpienia Austriak należy do najbardziej oryginalnych, intrygujących i także kontrowersyjnych filmowych twórców na Starym Kontynencie. Krytycy często określają go mianem prowokatora, podkreślając, iż Haneke, jak żaden inny współczesny filmowiec, zanurzając się w społecznym, politycznym, kulturowym kontekście, potrafi dotknąć sedna poruszanych problemów w sposób dosadny i bez znieczulenia. Obok kina Austriaka nie można przejść obojętnie, jego filmy zmuszają do refleksji i poważnych rozważań. Niemniej fabuły Michaela Haneke do najprostszych i łatwo przyswajalnych nie należą. Sam reżyser to człowiek szalenie wykształcony, obeznany z filozofią, psychologią, doskonale znający historię i prawidła rządzące sztukami wizualnymi, w tym głównie teatrem i kinem. Wiedzę tę Haneke wyniósł z okresu studiów na Uniwersytecie Wiedeńskim, szybko także postanowił korzystać z niej w praktyce.

Słuchajcie serbscy ochotnicy bandy czetnicy/ dosięgnie was nasza ręka nawet w Serbii – brzmią słowa jednej z piosenek niezwykle popularnego w Chorwacji Marka Perkovicia Thompsona. Kilka tygodni temu władze Szwajcarii wydały temu muzykowi zakaz wstępu na terytorium Konfederacji, który obowiązywać będzie przez kolejne trzy lata. Koncert piosenkarza w Lucernie został odwołany, a on sam oskarżony o szerzenie prawicowego ekstremizmu i faszyzmu pod przykrywką działalności kulturalnej. Poszkodowany decyzję władz Szwajcarii uważa za skandaliczną. Nazywa siebie patriotą, który „poprzez muzyczną twórczość przedstawia swój kraj i swój naród w jak najlepszym świetle”, a popierają go setki tysięcy obywateli tego czteromilionowego państwa.