Liberte.pl

Janusz Korwin-Mikke ogłosił swój start w wyborach na prezydenta Warszawy. O zaskoczeniu trudno mówić, bo założyciel UPR korzysta z biernego prawa wyborczego w większym stopniu niż jakikolwiek inny polski polityk. Nie zanosi się także, by wybory samorządowe w stolicy wygrał. Tym nie mniej istnieją przynajmniej dwa powody, by jego manifestowi poświecić nieco uwagi.

Być może jest tak, że pokolenie uczestników ważnych wydarzeń po prostu nie nadaje się do ich upamiętniania. Są jak członkowie genialnej kapeli rockowej z lat 70-tych, którzy nie zagrają już razem, bo za kulisami się głęboko poróżnili i okazali się, jako osoby prywatne, nie wielkimi idolami, ale takimi jak my zwykłymi ludźmi z ich emocjami, małostkami, urazami i zazdrościami.

W jednym z felietonów nazwałem Unię Europejską „wielbłądem trójgarbnym”, bo obok noszonego z coraz większym trudem garbu ogromnego socjalu, narzuconego na to garbu kosztów „stymulusów” po 10% PKB rocznie, stara się dorzucić jeszcze trzeci garb w postaci coraz większych obciążeń podatkowych zużycia energii. Rzekomo w imię walki ze spowodowanym przez człowieka globalnym ociepleniem. Rzekomo, ponieważ nawet zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych przez Unię o 20% zmniejszy emisję tych gazów o pięć setnych jednego procenta.

Efemeryda, czy nowa jakość? Wielu jest krytyków Janusza Palikota i wydaje mnie się, że zbyt łatwo deprecjonują sam pomysł. Przedstawiony co prawda jako alternatywa, ale pomysł, moim przynajmniej zdaniem, z dużo większymi szansami niż kilka innych pomysłów (i nieudanych realizacji) z ostatnich lat. Dokładniej: z szansami na sukces, gdyby Janusz Palikot chciał podjąć poważną próbę. A szanse te są znacznie większe przynajmniej z dwóch powodów.

Herta Műller: „Huśtawka oddechu” - recenzja Błażeja Lenkowskiego.

Nie tak dawno temu Śródmieście zapaskudzone było mazanymi na ścianach hasłami anarchistów tej właśnie treści, czyli „Zjadaj bogatych”. Druga część tytułu, to już komentarz ekonomisty. Zawiść jest złym doradcą, ale nieodmiennie w polityce wiele można zyskać – na krótką metę – proponując, żeby „zapłacili bogaci”.

Kupowałem gazety w otwartym kiosku. Wziąłem „Polskę” i „Wyborczą”, położyłem na ladę, „Wyborczą” na wierzchu. Panienka za ladą powiedziała: „Dwa złote”. Podniosłęm gazetę i powiedziałem: „Jeszcze ” i coś mnie podkusiło, by dodać: „...nie do końca zwariowała”. Panienka uśmiechnęła się, a stojąca za mną dorosła kobieta z dziesięcioletnią dziewczynką parsknęła głośnym śmiechem. Bez żadnych komentarzy i tłumaczeń – porozumienie trzech generacji...

To nie jest felieton o zachodnioeuropejskim państwie opiekuńczym, które radykalnie spowolniło wzrost gospodarczy krajów Europy, uginających się pod ciężarem ogromnej skali „socjalu”. Nie jest to też tekst o „stymulusach” i ich dodatkowym obciążeniu relacji wydatków publicznych do PKB oraz wielkości długu publicznego.

Nasze Wariatkowo nie przestaje dolewać oleju do ognia. Oleju napędowego, rozumiem, bo skąd mają brać ten, który normalnie powinno lać się do głowy? Podczas kolejnej procesji „krzyżaków” usłyszeliśmy m.in. nowe żądania, by pociągnąć do odpowiedzialności tych, którzy wykpiwali Lecha Kaczynskiego. No i oczywiście żądano obelisku.

Już od jakiegoś czasu trwa w Polsce dyskusja na temat jakości kształcenia akademickiego, roli uniwersytetów we współczesnym, otwartym, ponowoczesnym społeczeństwie oraz ich wpływu na wyłaniające się elity społeczne. Czy znaczenie uniwersytetów jest naprawdę tak duże? Czy przyczyniają się one do kształtowania elit? Jeśli tak – jaki powinien być uniwersytet? Osobom zabierającym głos w tej debacie i wpływającym na ostateczną wizję edukacji akademickiej bardzo przydatna będzie książka doktor Darii Anny Hejwosz z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.