Liberte.pl

Luty jest najkrótszym miesiącem w roku, ale bynajmniej nie stoi to na przeszkodzie, by wiele się w tym czasie działo. Mamy dowody! Na pierwszy ogień – tematy filmowe. Roman Polański otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie za reżyserię – to raczej sympatyczny gest wsparcia w stronę wybitnego reżysera niż faktyczne docenienie jego kunsztu przy tworzeniu „Autora Widmo”. Thriller polityczny na podstawie znakomitej książki Richarda Harrisa jest bowiem „tylko” solidną, wybijającą się niewiele ponad przeciętną produkcją filmową, która stworzona została w zgodzie ze wszystkimi popularnymi schematami tego typu kina sensacyjnego. Najjaśniejszymi punktami „Autora Widmo” są aktorzy, wznoszący się na wyżyny, by oddać całą głębię i niejednoznaczność granych przez siebie postaci. Najważniejszą nagrodę na berlińskim festiwalu zdobył turecki film „Miód”.

„Nie mogę oprzeć się wrażaniu, że to się nasili, nasili się znacznie, w miarę, jak będziemy zagłębiać się w XXI wiek. Wyłania się po prostu zbyt wiele problemów, mogących cofnąć ludzkość na drodze jej rozwoju… Przy nieprzewidywanych burzach, powodziach i zmianach temperatury, nękających ogromne połacie świata to, co wydarzyło się w Nowym Orleanie, mogłoby wyglądać na herbatkę u cioci. W jakimś sensie wszystko to zostało sprowokowane przez człowieka. Istnieją jednak jeszcze inne bezpośrednie zagrożenia ludzi przez ludzi… Przypuśćmy, że brudna bomba czy nawet mała bomba jądrowa zostanie zdetonowana przez jakieś terrorystyczne ugrupowanie w większym mieście. Co wtedy?” – Zygmunt Bauman cytuje w Płynnym lęku Timothy’ego Gartona Asha. Cytat niezwykle aktualny, szczególnie w kontekście tragedii na Haiti. Temat zagrożeń naszej cywilizacji porusza również w Biedermannie i podpalaczach, sztuce na podstawie powieści Maxa Frischa, łódzki Teatr Nowy i reżyser Krzysztof Babicki.

W nowym roku postanowiliśmy uruchomić cykliczne, comiesięczne komentarze dla czytelników Liberté!, które w zwięzły sposób będą podsumowywać to, co zdarzyło się w kulturze w minionym miesiącu. Skupimy się przede wszystkim na muzyce, kinie i literaturze jako tych dziedzinach, które nie są obostrzone granicami geograficznymi (np. wystawy czy spektakle teatralne już są) i zazwyczaj najbardziej wszystkich interesują. Niemniej będziemy starali się zwraca uwagę na wszystkie interesujące zjawiska i wydarzenia kulturalne. Mamy nadzieję, że taka formuła będzie stanowić atrakcyjne uzupełnienie coraz intensywniej przez Liberté! rozwijanego działu Kultura.

Alojzy Malkontent: Tusk po raz kolejny postanowił zaprezentować się na zielonym tle z procentami. Naprawdę zbliżenie z Cimoszewiczem mu nie służy. Co będzie następne - Tusk za rogiem? Te samochwalcze występy stają się równie zaskakujące, co letnie powtórki „Mody na sukces”.

Rocznica objęcia urzędu to dla Baracka Obamy najtrudniejszy moment jego prezydentury i całej kariery politycznej – i być może kluczowa chwila decydująca o przyszłości Ameryki jako potęgi światowej.

Jeżeli traktujemy poważnie ochronę naszych wolności, trzeba domagać się wyjaśnienia sprawy tajnego więzienia CIA w Polsce.

Zły, biały człowiek pojawia się w świecie szczęśliwego, pozornie prymitywnego plemienia, zamieszkującego inną planetę i rości sobie pretensje do tamtejszych złóż naturalnych, nie licząc się z niczym i nikim po drodze. Pojawią się jednak jednostki, które wchodząc w bliższe relacje z autochtonami, nie zgodzą się z roszczeniową postawą swoich towarzyszy i opowiedzą się po stronie ciemiężonych. Krócej, „Avatar” stanowi futurystyczną wersję historii o Pocahontas czy też alternatywną interpretację opowieści o „Tańczącym z wilkami”. Z tą różnicą, że zamiast klasycznego wizjonera za kamerą (Terrence’a Malicka – reżysera „Nowego Świata”) lub sympatycznych rysowników ze studia Walta Disneya tutaj za konstrukcję fabuły zabrał się zaprawiony w bojach twórca najdroższych produkcji we współczesnym kinie, znany z zamiłowania do nowatorskich efektów specjalnych i banalnych, acz epickich historii. W „Avatarze” na próżno szukać także aktorów na miarę Kevina Costnera, ale twórcy filmu postanowili, że ich produkcja nie będzie kinem aktorskim. Skupi się na czymś zupełnie innym.

Ciekawy balon próbny wypuściły w piątek kręgi władzy w PO na trzecią stronę Gazety Wyborczej. Donald Tusk rzekomo waha się przed startem w wyborach prezydenckich. Powodem wahania ma być obawa przed porażką oraz, jak się twierdzi, przekonanie, że to na stanowisku premiera można wdrażać w życie program reformowania Polski. To oczywiście prawda, ale w ciągu ostatnich ponad dwóch lat na tym właśnie stanowisku premier Tusk nie przejawił wielkiej motywacji w kierunku reform i raczej administrował państwem zamiast forsować strukturalne zmiany. Trudno zatem, aby te, tak bardzo zlekceważone, zalety stanowiska szefa rządu miały nagle odgrywać znaczącą rolę w układaniu planów kariery politycznej.

Wiek XX okazał się być kompletną porażką wszelkich ideologii mesjanistycznych. Porażkę poniosły bodaj najważniejsze XIX-wieczne prądy dążące do stworzenia raju na Ziemi: marksiści, reprezentowani przez komunistów którzy - wbrew zapewnieniom dzisiejszych ruchów lewackich - krwiopijczą wizję walki klas zrealizowali bardzo wiernie w ZSRR, w Kambodży natomiast dokonali tego w sposób wręcz wzorcowy. Nie trzeba chyba też nikogo przekonywać jakiego zła dokonali inni socjaliści, spod narodowego znaku. Nie trzeba jednak sięgać od razu do wzorców z państw totalitarnych. Wystarczy spojrzeć na skutki zakazu sprzedaży alkoholu w USA w okresie międzywojennym aby dostrzec negatywne, a nawet tragiczne, skutki regulowania wolnego rynku i ograniczania ludzkiej wolności w imię wyższej idei. Bo likwidacja alkoholizmu jest wszak ideą zacną. Ludzie jednak mają wpisaną w swoją naturę coś co określamy jako wolna wola. Jej ograniczanie w celu zwalczania negatywnych społecznie zjawisk jest tak samo niemoralne jak leczenie grypy pawulonem.