Liberte.pl

To mógł być wielki dzień dla polskiej piłki nożnej. 5 grudnia 2009 roku, w Liceum imienia Batorego w Warszawie, miejscu kształcenia wielu wybitnych Polaków, spotkali się najważniejsi decydenci piłki nożnej w Polsce. Na tym spotkaniu nie zabrakło także przedstawicieli Projektu: Polska. Inicjatora akcji fifauefa.pl, mającej zwrócić uwagę prezydentów FIFA i UEFA – Panów Blattera i Platiniego, na eufemistycznie ujmując, nieprawidłowości w PZPN.

Słynnego dokumentu Henryka Dederki „Witajcie w życiu”, który otwiera kulisy funkcjonowania korporacji Amway, nie zobaczymy ani w kinie ani w telewizji. Bez problemu natomiast odszukamy dziełko w serwisie youtube.com. Nad filmem od kilku lat ciąży prawomocny wyrok sądowy, zakazujący publicznej emisji. Dlaczego?

Zdaniem zwolenniczek parytetów listy wyborcze, a w konsekwencji parlament powinny odzwierciedlać strukturę społeczną, podczas gdy ich właściwą funkcją jest reprezentacja poglądów wyborców.

Wprowadzenie parytetów na listy wyborcze jest niczym innym jak praktyczną realizacją konstytucyjnego zapisu o równych prawach kobiet i mężczyzn.

Kiedy kilka miesięcy temu trzech byłych prezesów Trybunału Konstytucyjnego ogłosiło propozycje zmian w Konstytucji RP, które miałyby jasno rozdzielić kompetencje prezydenta i premiera, w celu de facto powołania w Polsce systemu rządów kanclerskich, mało kto sądził, że znajdą one poparcie poważnej siły politycznej. Wsparcie dla tej idei ogłoszone w propozycji Donalda Tuska oznacza, że pomysł na serio wchodzi do gry. Może to być najważniejsza reforma dokonana za rządów koalicji Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego.

To niesamowite, jak wszyscy bez wyjątku, od krytyków, filmowców po zwykłych widzów, spragnieni jesteśmy dobrych, rodzimych produkcji filmowych. Marzymy o kinie, o którym moglibyśmy mówić i pisać z dumą i bez kompleksów, bez konieczności usprawiedliwiania twórczych niedoróbek nieśmiertelnym komentarzem „ale i tak jest nieźle, jak na polskie warunki”. W naszym kraju na produkcje filmowe być może nie przeznacza się zbyt wiele pieniędzy, ale nie wierzymy, że w Polsce brakuje zdolnych scenarzystów i reżyserów z wizją. A jednak coś jest na rzeczy, skoro od lat rodzima kinematografia, z nielicznymi wyjątkami, jest synonimem rozrywkowego banału, amatorstwa, nudy i straty czasu. Właśnie trafił na kinowe ekrany debiut reżyserski Borysa Lankosza. Do tej pory miała go okazję oglądać jedynie garstka bywalców różnych, zamkniętych imprez filmowych, teraz mogą zobaczyć go już wszyscy. „Rewers” jest filmem, który rozpalił w widzach nadzieję na zupełnie nową jakość w polskim kinie – to jest pewne. Natomiast odpowiedź, czy owe nadzieje spełnia, taka oczywista już nie jest.

A to ci heca! Setnie się ubawiłem na występie folklorystyczno-prawniczym Rzecznika Praw Obywatelskich, doktora praw, Janusza Kochanowskiego. Pokaz folkloru prawnego organu konstytucyjnego RP we wspomnianej osobie polegał na zaszantażowaniu ministra zdrowia, pani Ewy Kopacz, którą to jakoby miał on wkrótce podać do prokuratury na okoliczność możliwości popełnienia przez nią przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu epidemiologiczemu Polaków, polegającego na niezakupieniu szczepionek na świńską grypę. Kawał był super, w sam raz do wieczoru kabaretowego w TVP2. Tylko że po emisji powiedzieli, że to na serio było! Serialnie, Panie i Panowie, organy państwa stosują, jeden wobec drugiego, szantaż. I to nie, żeby tam rzecznik straszył ministra wywiezieniem do lasu w bagażniku swojego Fiata 125p, co jeszcze mógłbym zrozumieć. Nie, nie – egzekutorem miałby być inny jeszcze organ państwa, czyli prokurator! Istna szekspiriada.

Po wrześniowych wyborach w Niemczech uformował się nowy rząd. Zgodnie z oczekiwaniami i wynikami sondaży do władzy powróciła czarno-żółta koalicja chadeckiej CDU/CSU wraz z liberalnym FDP. W konsekwencji nastąpiła również zmiana warty w niemieckiej dyplomacji – po 11 latach rządów lewicy w tym resorcie, szefem MSZ został Guido Westerwelle – przewodniczący FDP. Choć w koalicyjnych rządach CDU i FDP resort spraw zagranicznych był zawsze tradycyjną domeną liberałów, kandydatura Westerwelle na to stanowisko wcale nie była oczywistością ani dla politycznych komentatorów, ani opinii publicznej. Wobec nowego szefa dyplomacji formułowano zarzuty braku doświadczenia w służbie zagranicznej i rzucano kąśliwe uwagi względem jego rzekomej nieznajomości języków obcych. Mimo wątpliwości Westerwelle objął jednak tekę ministra spraw zagranicznych i po pierwszych wystąpieniach w tej roli można śmiało powiedzieć, że czas jego rządów zapowiada się obiecująco – zwłaszcza z perspektywy europejskiej, ale i polskiej.

Bez przeszłości nie byłoby teraźniejszości. Zanim doszliśmy do punktu wyjścia, do czasu nam obecnego, konieczne było istnienie wydarzeń przeszłych, zarówno tych dobrych, jak i mniej przyjemnych. To, co zaistniało w przeszłości, ma swoje odbicie w stanie bieżącym, przecież dom stawia się na fundamentach. Te, są oparciem konstrukcji, tworzą ją stabilną bądź chwiejną. A zatem każda istniejąca wspólnota, przede wszystkim naród, ma swoją przeszłość, na którą może się powoływać, podejmując nowe działania i realizując nowe idee. Historia jest obecna w życiu teraźniejszym poprzez cztery formy: propagandę, ostrzeżenie, sztukę i tożsamość. Wszystkie są niezwykle ważne i uniemożliwiają życie, bez powoływania się na przeszłość w procesie dynamicznego kształtowania się wspólnoty. W przypadku Polski, to podłoże, jest tym większe, że tworzy je betonowa podwalina patriotyzmu i (niestety) pewnego defektu polskości.