Liberte.pl

Korporacje i rządy nie ustają w wysiłkach, by poprzez odpowiednie dla nich regulacje Internet nigdy nie stał się w pełni wolną przestrzenią kreacji i wypowiedzi.

Według umiarkowanych zwolenników obecnego rządu powstanie raportu Polska 2030 świadczy o jego potencjale reformatorskim, który nie jest wykorzystywany ze względu - tu interpretacje się różnią - na obstrukcję stosowaną przez Lecha Kaczyńskiego lub na obawy Donalda Tuska, że pochopne próby reformatorskie pozbawią go szansy na prezydenturę, której objęcie jest warunkiem rzeczywistej przebudowy państwa. Umiarkowani krytycy odpowiadają, że potencjał reformatorski rządu nie wykracza poza przygotowanie raportu, który ma czysto propagandowe znaczenie. Dodają, że kwestie politycznie ryzykowne - zarządzanie służbą zdrowia, dopłaty do rolniczych ubezpieczeń społecznych, polityka imigracyjna - zostały w raporcie pominięte lub wspomniane bardzo oględnie. Polska 2030 jest według nich listkiem figowym dryfującego rządu, który chce uspokoić popierających go dotychczas wykształciuchów, że myśli o przyszłości kraju oraz że jest lepszy od poprzedników - rząd PiS porównywalnego dokumentu przecież nie wyprodukował.

Mechanizmy wolnorynkowe w coraz większym stopniu wkraczają do sfery politycznej. Coraz bardziej przypomina ona supermarket z dostępnymi w nim towarami wszelakiej maści. Towary te to różnego rodzaju koncepcje, pomysły bądź programy polityczne oraz – last but not least – sami politycy. W dobie konsumpcjonizmu i ludzkich poszukiwań najwłaściwszej drogi, która zaprowadziłaby człowieka współczesnego do szczęścia i dobrobytu, kiedy to otaczająca rzeczywistość zarzuca go tysiącami i milionami propozycji jak to szczęście i dobrobyt osiągnąć, również polityka staje się obszarem konsumpcjonistycznych poszukiwań, a politycy potencjalnymi produktami. Pojawia się w tym miejscu wiele niebezpieczeństw dla ludzkiej wolności oraz innych wartości, na których straży od zawsze stali liberałowie.

Nie ma szerokiego wsparcia nauki dla poglądu o wpływie człowieka na globalne ocieplenie

Ponieważ w sprawie globalnego ocieplenia i roli człowieka w tymże zjawisku napisano tak wiele nieprawdziwych opinii, proces „odkłamywania” tego zagadnienia zacznę od odkłamania rzekomo naukowego konsensusu wokół tego, czy globalne ocieplenie rzeczywiście jest „zawinione” działalnością gospodarczą człowieka. Propaganda ekopolityczna (prowadzona przez ekologów, żądnych sensacji żurnalistów i polityków, którzy chcą, dzięki „walce z globalnym ociepleniem”, zająć poczesne miejsce w panteonie zbawców ludzkości) przedstawia kwestię wpływu człowieka jako przesądzoną przez naukę. Pomysł jest prosty: przekonać społeczeństwa, że tylko jakieś naukowe niedobitki, niedowiarki i ludzie niechętni ekologii starają się podważyć ponoć znakomicie udokumentowaną licznymi badaniami teorię o wpływie CO2 wytwarzanego przez człowieka.

Polacy od lat 70. konsumują więcej niż wytwarzają. Rośnie zarówno nasz dług prywatny, jak i publiczny. To rosnące zadłużenie traktuje się jako zjawisko normalne i oczywiste. Bo jesteśmy na dorobku. Bo politycy tak mają, że obiecują więcej pieniędzy podatnikom niż jest. Bo jesteśmy coraz bogatsi, więc możemy więcej i więcej pożyczać. Bo jakoś sobie poradzimy.

Tylko spokojnie. Leci z nami premier.

W czasie kiedy redaktorzy „Liberté!” poprosili mnie o napisanie artykułu na temat społecznych skutków kryzysu gospodarczego w Polsce, w mediach na dobre szalała kryzysowa medialna burza. Każdy dzień przynosił nowe informacje na temat upadających banków (na Zachodzie), upadających przedsiębiorstw (na Zachodzie ), słynna już także stała się wyprawa samolotami firmowymi prezesów GM po pieniądze do Waszyngtonu. Tymczasem w Polsce, przynajmniej do końca 2008 roku, rząd z ministrem finansów i premierem na czele spokojnie mówili, że wprawdzie załamanie gospodarcze jest widoczne na Zachodzie, ale fundamenty naszej gospodarki są silne i nie powinniśmy wpadać w panikę. Spokojny Tusk na tle światowych zawirowań naprawdę robił wrażenie. Można było tylko zadawać sobie pytanie, czy sam premier jest rzeczywiście tak pewny siebie i naprawdę wie, co mówi, czy może sam premier po prostu nie wie, co mówi, a mówi to, co podpowiedzą mu ludzie od PR. I jedno, i drugie okazuje się prawdą, specjaliści od PR doradzali, żeby nie panikować, żeby rząd nie dawał powodu do budowania negatywnych nastrojów (kryzys wszak ma zawsze silne psychologiczne podstawy, nie bez kozery tak uważnie są śledzone nastroje konsumenckie w ostatnim czasie), z drugiej strony Polska nie mogła w ten czy w inny sposób nie zostać kryzysem dotknięta. Nie mogła pozostać spokojną wyspą na oceanie, na którym szaleje sztorm.

Kryzys, kryzysowi, w kryzysie, o kryzysie, po kryzysie – słowo to w ostatnim czasie zostało odmienione przez przypadki tysiące razy. Jego skutki odczuwają wszyscy, jednak czy każdy z nas tak samo? Czy konsekwencje nadmiernego janosikowania włodarzy państw są identyczne? Wreszcie czy dotychczasowa, nieefektywna polityka państw w zakresie pomocy społecznej będzie nadal trwała, czy może zostanie zmodyfikowana? A jeśli ulegnie przemianom, to w którą stronę będą one zmierzać? Na te pytania jest niezmiernie trudno odpowiedzieć, co wynika między innymi z zachowawczego sposobu zarządzania państwami przez decydentów, którzy przesłanki merytoryczne chowają za przesłankami egoistycznymi wynikającymi z sondaży i słupków poparcia dla ich ugrupowań politycznych. Pewnie nie byłoby sensu na nie odpowiadać, gdyby nie ostatnie wydarzenia wstrząsające światowym rynkiem finansowym i ekonomicznym. Truizm w stylu „żyć długo i szczęśliwie”, przy dodatkowym uszczegółowieniu, że szczęśliwie jest synonimem bogactwa, musiał zostać skorygowany wraz z upadkiem jednego z ważniejszych banków inwestycyjnych – Lehman Brothers. Ponieważ kryzys uderzył w podstawy systemu rynkowego, w rezultacie zareagował na niego cały świat.

Unia Europejska jest w stanie wojny. Ta wojna zaczęła się wiele dekad temu, prawie każdego dnia powstają nowe fronty, a nasze armie przegrywają większość bitew, które toczą się na lądzie, w powietrzu i w głębokich wodach. Nasi wrogowie zmobilizowali niezwykłe siły, przekraczające liczbowo siły Unii Europejskiej, setki tysięcy nowych, dobrze wytrenowanych rekrutów każdego roku dołączają do naszych wrogów, podczas gdy możliwości Unii, by przetrwać i rozpocząć zwycięską akcję wydają się bardziej znikome niż kiedykolwiek. Nasi wrogowie mają dobrze rozplanowaną taktykę, aby uczynić swoje kraje dobrze prosperującymi, i aby pozbawić nasze dzieci i wnuki pomyślnej przyszłości. Nasi wrogowie realizują swoją strategię z wielką determinacją, kiedy my ciągle skupiamy się na taktyce, wygrywaniu bitwy tu czy tam, bez żadnej strategii przewodniej.

Kryzys gospodarczy nie ominął branży winiarskiej. Pierwsze jego symptomy zaczęły być odczuwalne już na przełomie września i października ubiegłego roku. W importerów win najbardziej uderzył gwałtownie słabnący kurs polskiej waluty, a Partner Center nie był tu wyjątkiem. Osłabienie złotego o prawie 30 proc. w ciągu kilkunastu zaledwie tygodni znacząco utrudniło realną kalkulację kosztów. Wiele firm zanotowało ogromne straty bilansowe wynikające z konieczności pokrycia różnic kursowych, a wzrost cen wyrobów winiarskich o około 15 proc. tylko w niewielkim stopniu je zrekompensował.

Zmiana filozofii biznesu

Przewrotnie można uznać, że obecny kryzys gospodarczy jest szansą na poszukiwanie nowych możliwości, dobrych rozwiązań w biznesie na przyszłość. Ten kryzys ma kilka wymiarów. Używam terminu „kryzys”, choć generalnie uważam, że należy wystrzegać się takiego nazewnictwa. Nie udało się do końca określić, jaka jest granica pomiędzy zwykłą recesją a wielkim kryzysem. Kiedy tak naprawdę zaczyna się kryzys? Na takie pytanie nikt nie udzielił odpowiedzi. Spróbuję przyjrzeć się problematyce związanej z kryzysem przez pryzmat zwykłego zjadacza chleba, osoby, która prowadzi własną firmę. Wydaje mi się, że jeśli obecna sytuacja gospodarcza doprowadzi do zmiany sposobu zarządzania małymi i średnimi przedsiębiorstwami, to będzie to zbawienny skutek dla gospodarki w Polsce. Media pomogły nam uwierzyć w kryzys. Realny kryzys mamy tylko w obszarze instrumentów finansowych. On się częściowo przenosi na realną gospodarkę, ale nie jest na razie tak dotkliwy. To banki wpadły w poważne tarapaty i my w jakimś stopniu ponosimy tego skutki. Natomiast dla mnie owym zbawiennym skutkiem kryzysu może być fakt zmiany filozofii prowadzenia biznesu. Proszę zwrócić uwagę na priorytety ludzi prowadzących, szczególnie małe i średnie przedsiębiorstwa. Priorytety, na które wpływ przez system podatkowy mają też siły zewnętrzne, były ukierunkowane na „grę na koszty”, czyli zwiększoną konsumpcję zysków. To, co przez ostatnie 20 lat napędzało mały biznes, to była konsumpcja i ogromna presja na „wrzucanie” wszystkich potencjalnych zysków w koszty, a nie próba generowania zysku. Zysku, który można przeznaczyć na inwestycje lub oszczędności. Oczywiście jest to wynikiem systemu płacenia podatków w Polsce. Mnie się marzy, żeby ten kryzys zakończył właśnie taką erę kapitalizmu nieodpowiedzialnego, opartego na mało perspektywicznym konsumpcjonizmie. Mówiąc kolokwialnie: „mercedesów w kredycie i szwaczek na czarno”, a rozpoczął myślenie o generowaniu zysków, inwestowaniu i przede wszystkim oszczędzaniu! I dlatego pewnie patrzę na kryzys trochę inaczej niż większość.