Liberte.pl

Ludzie Zachodu postrzegają japońską kobietę według utrwalonego w ich świadomości stereotypu: to cicha, skromna istota podążająca zawsze w tyle, krok w krok za mężczyzną i wypełniająca jego rozkazy. Do takiej wizji przyczyniła się literatura, teatr i film, a wcześniej przeszczepione na tamten grunt idee konfucjańskie. Historia Japonii dowodzi jednak, że nie we wszystkich epokach tak było. Bywały okresy, kiedy kobiety cieszyły się dużą niezależnością – były władczyniami, wojowniczkami, poetkami, czy – jako kurtyzany i gejsze – muzami dla artystów.

Każdy rozsądny człowiek powinien wiedzieć, że Zachód nie jest w stanie osiągnąć celów stawianych w tej wojnie, że „zdobycie serc i umysłów” Afgańczyków jest tylko eleganckim frazesem, który przeniknął z terminologii wojskowej do świata mediów.

Spór o krzyż pod Pałacem Prezydenckim naznaczył czas wakacyjnej kanikuły w Polsce spychając w cień takie polityczne błahostki jak Wieloletni Plan Finansów Państwa czy zakończenie prac komisji hazardowej. Aby nie popaść w kompleksy i frustracje związane z takim politycznym stanem rzeczy, warto przyjrzeć się polityce francuskiej, pełnej nieformalnych „układów” i „salonów” oraz polityków, których niektórzy nie zawahaliby się nazwać „aferałami”.

Mosze Kacaw – ósmy prezydent Izraela – zaskoczył swój kraj dwukrotnie: po raz pierwszy w 2000 roku, kiedy Kneset (izraelski parlament) wybrał go na głowę państwa, a po raz drugi sześć lat później, gdy rozpętała się seks-afera z nim w „roli głównej”. Jeśli myśleliście, że nie ma nic bardziej gorszącego niż sprawa Anety K., Andrzeja L. i Stanisława Ł. to byliście w błędzie. „Dokonania” Mosze Kacawa biją na głowę to, co wyprawiali panowie z Samoobrony RP.

Jeszcze na początku tego roku wszyscy dziennikarze i komentatorzy obserwujący z uwagą brytyjska scenę polityczną byli pewni, że wiosenne wybory parlamentarne jednoznacznie wygra Partia Konserwatywna, która utworzy rząd z Davidem Cameronem jako premierem. 6 maja okazało się, że była to tylko częściowo trafna diagnoza. Co prawda Konserwatyści uzyskali największą liczbę głosów w tych wyborach jednakże nie zdobyli bezwzględnej większości w niższej izbie brytyjskiego parlamentu – Izbie Gmin. Pierwszy raz od 36 lat żadna z partii nie może samodzielnie utworzyć większościowego rządu. Taką sytuację określa się mianem „zawieszonego parlamentu”. Sprawcą tego zamieszania jest jeden człowiek – Nick Clegg.

Świat, w którym kształtujemy politykę, podlega procesowi globalizacji. Globalizacja jest faktem nieuniknionym. Nie ma dla niej alternatywy, na rzecz której moglibyśmy się od niej odizolować. Proces globalizacji w dalszym ciągu jest przedmiotem wielu dyskusji, przede wszystkim pod względem gospodarczym. Globalizacji ulega wiedza. Ulegają też wartości, przekonania i poglądy. Globalizacją objęte są style życia, choć pewnie nie zawsze ku naszemu zadowoleniu. Gdyż całkiem często proces ten idzie w parze ze stratami kulturalnymi.

W minionych latach wiele słyszeliśmy o brytyjskich wartościach. Najczęściej zadawane pytania dotyczyły tego, czy takie wartości istnieją i, jeśli tak, czym są. Dla naszych przodków sprzed stu, dwustu czy trzystu lat odpowiedzi na te zagadnienia byłyby oczywiste. Tym, co odróżnia Brytanię, powiedzieliby z dumą i bez wahania, jest to, że tutaj kwitnie wolność osobista, niespotykana nigdzie indziej na ziemi. I w bardzo dużym stopniu mieliby rację.

Nowy minister gospodarki w rządzie Angeli Merkel, reprezentujący liberalną FDP Rainer Brüderle, miał pod koniec stycznia szansę, aby podzielić się z opinią publiczną bardzo dobrą informacją. Mianowicie najnowsze dane odnośnie dynamiki zamówień dla niemieckiego przemysłu wskazały na dużo silniejsze odbicie koniunktury niż dotychczas przewidywali eksperci resortu. W ujęciu miesięcznym wskaźnik ten (istotny o tyle, że obrazuje, z jaką mocą gospodarka będzie pracowała w najbliższych miesiącach) wzrósł w listopadzie aż o 2,8%, choć wcześniejsze prognozy wskazywały na wzrost rzędu zaledwie 0,2%. Do wzrostu wskaźnika przyczyniły się zwłaszcza zamówienia z zagranicy (+3,6%) w tym w szczególności spoza strefy euro. W tym samym okresie w całej strefie euro analogiczny wskaźnik wzrósł zgodnie z danymi Eurostatu o zaledwie 1,6%. Choć w odniesieniu do indeksu zamówień przemysłowych w Niemczech nie można mówić jeszcze o stabilnym trendzie wzrostowym (w październiku spadł on o 1,9%; dane za Bundesministerium für Wirtschaft und Technologie), to również niezależni ekonomiści uważają, że listopadowy wzrost można interpretować jako jeden z sygnałów nadchodzącej poprawy koniunktury gospodarczej.