Rewolucję cyfrową przegapiliśmy, rewolucję energetyczną możemy wygrać – ankieta dla kandydatów do PE

Drukuj

Ankieta Liberté!

Szanowni Państwo,

o Parlamencie Europejskim wciąż wiemy zbyt mało. Nie znamy jego kompetencji, często nie zdajemy sobie sprawy, jakie frakcje w nim zasiadają. Liberté! postanowiło pomóc odnaleźć w gąszczu list – kandydatów o liberalnych poglądach.

Czasu do wyborów nie pozostało wiele, przez co tym bardziej polecamy lekturę naszej ankiety.

Krzysztof Iszkowski, OW 4 (Warszawa), lista 5 (E+TR), nr 3.

Iszkowski

1.       Jakie trzy kwestie będą kluczowe do załatwienia w Parlamencie Europejskim w nadchodzącej kadencji?

  • Zmiana systemu finansowania UE – zmniejszenie składek państw członkowskich (bo zachęcają do nieustannych targów o to, kto ile ma wpłacić, a ile – i w formie jakich programów – z Unii dostanie). Zamiast nich należy wprowadzić unijny podatek trafiający bezpośrednio do wspólnej kasy, równoważąc go proporcjonalną redukcją istniejących podatków narodowych.

  • Wypracowanie długofalowej strategii energetycznej – pełnego przejścia, w długiej ale jasno określonej, perspektywie czasowej na odnawialne źródła energii. Da to Europie szansę na skok technologiczny podobny do tego, jaki w drugiej połowie XX wieku stał się udziałem USA dzięki programom Apollo i trwającymi kilkadziesiąt lat pracami nad stworzeniem Internetu.

  • Wprowadzenie solidnych gwarancji ochrony prywatności w Internecie (w tym „prawa do bycia zapomnianym” oraz zasady stosowania prawa zarządzania danymi kraju, w którym przebywa internauta.

2.      Prosimy o wskazanie trzech reform, które byłby najważniejsze dla unijnej administracji?

  • Rezygnacja z siedzib PE w Strasburgu i Luksemburgu

  • Wprowadzenie partycypacji rządów państw członkowskich w kosztach tłumaczeń na języki narodowe

  • Wzmocnienie nadzoru nad sposobem wydawania środków unijnych przez urzędników Komisji Europejskiej

3.      Co stoi na przeszkodzie deregulacji przepisów unijnych? Jakie działania w tej sferze powinny być priorytetem?

  • Główną przeszkodą są formalne lub faktyczne veta państw członkowskich, nakładane pod wpływem narodowych grup interesów. Osłabienie roli Rady UE i wzmocnienie roli Komisji i Parlamentu pozwoli ograniczyć ich skuteczność.

4.      Jak powinny wyglądać unijne regulacje dotyczące rynków finansowych?

  • Zachowując pełną swobodę przepływu kapitałów inwestycyjnych wewnątrz Unii, należy wprowadzić podatek od transakcji finansowych (FTT), którego konstrukcja zmniejszy opłacalność krótkoterminowych spekulacji. FTT powinien trafiać bezpośrednio do kasy UE (p. pkt 1).

  • Potrzebne są dalsze działania zwalczające ucieczki do rajów podatkowych (również wewnątrz Unii). PODATKI MOGĄ BYĆ NISKIE TYLKO WTEDY, GDY PŁACĄ JE WSZYSCY.

5.      Czy jednolity rynek funkcjonuje dobrze, a jeśli nie to, co należy zmienić?

  • Konieczne jest ustalenie wspólnych standardów dotyczących handlu internetowego – włącznie z analogiczną do obniżki opłat roamingowych redukcją kosztów pocztowych przesyłek międzynarodowych.

6.      Czy należy tworzyć wspólna politykę energetyczną, a jeśli tak, to od czego należy zacząć jej budowę?

  • Tak. Pierwszym krokiem powinien być rozwój sieci przesyłu energii i jej nośników. W dalszej kolejności – wypracowanie strategii pełnego przejścia na OZE (p. pkt 1)

7.      Czy UE powinna jednostronnie ograniczać emisję CO2 oraz realizować politykę wspierania zielonych technologii kosztem tradycyjnej energii?

  • Tak, z dwóch względów:

    • OZE są jedyną gwarancją rzeczywistej niezależności energetycznej (inne rozwiązania opierają się de facto na dywersyfikacji źródeł dostaw surowców dla energetyki konwencjonalnej i jądrowej);

    • Kluczową korzyścią płynącą z unijnego programu przejścia na OZE jest pobudzenie rozwoju technologicznego, dzięki któremu Europa może na powrót stać się najbardziej zaawansowaną technicznie gospodarką świata. Rewolucję cyfrową przegapiliśmy, rewolucję energetyczną możemy wygrać.

8.      Jakie są polityczne interesy Unii Europejskiej w polityce międzynarodowej?

  • Promocja demokracji – preferencyjne traktowanie i wspieranie tych państw, których systemy polityczne są zbliżone do tych, które panują w UE.

9.      Czy Unia Europejska powinna przekształcać się w sojusz obronny i wziąć większą odpowiedzialność za bezpieczeństwo europejskie?

  • Tak. Nie możemy opierać swojego bezpieczeństwa na założeniu, że w razie czego USA nas uratują: ich rola w globalnej polityce będzie słabnąć, a obszar zainteresowania – ze względów przemian światowej gospodarki, lecz także amerykańskiej demografii – przenosić się w basen Pacyfiku.

10.   Jaką politykę wobec Ukrainy powinna prowadzić Unia i jak układać relacje z Rosją?

  • Wobec Ukrainy: realistyczna (a więc stawiająca twarde warunki konwergencji) perspektywa członkostwa w UE.

  • Wobec Rosji: ograniczenie współpracy gospodarczej do pozyskiwania surowców energetycznych, przy wspólnym negocjowaniu ich ceny dla całej UE. Aktywne wspieranie opozycji demokratycznej.

11.    Jakie rozwiązania należy przyjąć w UE, żeby skutecznie ograniczyć inwigilację przez USA, Wielką Brytanię i inne państwa oraz chronić prywatność?

  • Jedynym skutecznym zabezpieczeniem przed inwigilacją jest jej techniczne uniemożliwienie. Europejczycy muszą inwestować w rozwój technik informatycznych, które na to pozwolą.

12.   Czy popiera Pan antydyskryminacyjną propozycję Guy Verhofstadta?  EU Roadmap against homophobia and discrimination on grounds of sexual orientation and gender identity, and an extended EU legislation against hate crime.” Jaki praktycznie mogłaby ona przyjąć kształt?

  • Tak. Docelowo zakaz dyskryminacji z ww powodów powinien zostać zapisany w prawie unijnym (tak, jak obecnie zapisana jest równość płci), doraźnie można oprzeć się na kodeksie dobrych praktyk, przestrzeganie którego byłoby brane pod uwagę m.in. przy przyznawaniu środków unijnych.

13.   Federalizacja Europy – czy państwo europejskie jest możliwe? Jakie elementy federacji należy, a jakich nie należy wprowadzać w UE? Które kompetencje państw i które polityki należy przenieść na szczebel unijny?

  • Federalna Europa jest nie tylko możliwa, lecz wręcz konieczna, jeśli chcemy utrzymać podmiotowość w globalizującym się świecie.

  • Obszary, w których potrzeba przekazania kompetencji na poziom unijny wynika z czynników funkcjonalnych (na poziomie UE najłatwiej poradzić sobie z wyzwaniami):

    • polityka zagraniczna,

    • obrona,

    • polityka monetarna (oraz dające możliwość jej korekty elementy polityki fiskalnej),

    • strategiczne ramy polityki energetycznej.

  • Obszar, w którym zwiększenie kompetencji Unii i jej zasobów finansowych wspomoże federalizację funkcjonalną: edukacja i współpraca kulturalna.

  • Obszary, w których federalizacja nie jest funkcjonalnie konieczna, ale w których działania na poziomie UE mogą być bodźcem dla modernizacji na poziomie narodowym (i właśnie ze względu na przyspieszenie modernizacji Polski opowiadam się za rozszerzeniem kompetencji Unii):

    • prawa reprodukcyjne (m.in. in vitro)

    • prawa konsumentów i standardy usług (np. transport publiczny)

    • polityka karna (np. depenalizacja posiadania i uprawy marihuany na własny użytek)

Czytaj również
*
MartynaNiedośpiał